Өнер – жанның тынысы, ал театр – сол тыныстың лүпілін естіртетін киелі мекен. Жуырда Н.Бекежанов атындағы облыстық академиялық музыкалық-драма театрының ұжымы аудан жұртшылығына А.Елгезектің «Болмаған балалық шақ» драмасын тарту етіп, көрерменнің көңіл күмбезіне нұрлы сәуле түсіріп қайтты.
Сахна қараңғыланды. Зал тына қалды. Сол үнсіздіктің өзінде бір алапат мұң жатқандай еді. Ал шымылдық түрілгенде көрермен жайлы орындығынан суырылып, тағдырдың тауқыметіне толы ауыр сапарға аттанып кетті. «Болмаған балалық шақ» – тағдыр теперішін ерте көрген, өмірдің ауыр жүгін кішкентай иығымен көтеруге мәжбүр болған баланың жан айқайы. Қойылымдағы басты кейіпкердің тағдыры бір адамның ғана емес, тұтас қоғамның қасіретіндей көрінеді. Себебі бүгінде біз баланың күлкісінен бұрын мұңын еститін заманға жеттік. Қатыгез тіршілік, отбасылық күйзеліс, мейірімнің азаюы – мұның бәрі бала жанын жаралап жатыр.

Қойылым басталған сәттен-ақ залдағы тыныштық өзгеше күйге енді. Сахна қараңғыланғанда көрерменнің өзі де ішкі әлеміне үңілгендей болды. Ал шымылдық ашылғанда сахнадағы оқиға залдағы әр адамды бейжай қалдырмады. Себебі онда жасандылық жоқ еді. Арзан күлкі де, қолдан жасалған әсіре пафос та байқалмады. Бар болғаны – өмірдің ащы шындығы.

Театрдың құдіреті де осында. Ол өтірік сезімді көтермейді. Сахна шынайылықты ғана сүйеді. Н.Бекежанов театрының актерлері рөл ойнаған жоқ, олар сол тағдырды бастан кешкендей болды. Әр сөз, әр қимыл, әр үн – көрермен жүрегіне жетіп жатты. Кейіпкерлердің үнсіздігі кейде ащы айқайдан да ауыр естілді.

Қазіргі қоғамда адамдар бір-бірінің мұңын тыңдаудан қалып бара жатқандай. Адамдар сөйлейді, бірақ түсінбейді. Тыңдайды, бірақ сезінбейді. Осындай рухани жұтаңдық кезеңінде театр адамға өзінің адам екенін қайта еске салады. «Болмаған балалық шақ» қойылымы көрерменге дәл осыны сезіндірді. Залда отырған әр адам сахнадан өз өмірінің бір бөлшегін көргендей әсер алды. Бірі өз балалығын есіне түсірсе, енді бірі кезінде айта алмай кеткен өкініштерімен қайта жүздесті. Көз жасын жасыра алмаған көрермендер де болды. Өйткені сахнадағы ауыр тағдыр – өмірдегі шынайы тағдырлардың көрінісі еді. Бұл қойылым қоғамға маңызды сұрақ тастады: «Біз балаларды шынымен естіп жүрміз бе? Олардың жан жарасын байқап жүрміз бе? Мейірімді жоғалтып алған жоқпыз ба?». Осындай сауалдардың жауабын іздеткен спектакльдің құндылығы да ерекше.

Өнер сапары аясында қойылым екі сеанспен сахналанды. Соған қарамастан, залда ине шаншар орын болмады. Бұл – халықтың театр өнеріне деген ықыласының, рухани дүниеге деген сұранысының айқын көрінісі. Шиелілік көрермен рухани сусындап, тағылымы мол кештен ерекше әсер алды. Кеш соңында театр ұжымына аудан әкімінің ықылас гүлі табысталып, шығармашылық топқа ерекше құрмет көрсетілді.

Театр келді. Театр ой салды. Театр жүректерге жарық түсіріп қайтты. Ал «Болмаған балалық шақ» Шиелі жұртшылығының жадында ұзақ сақталатын рухани оқиғаға айналды. Егер бір қойылым жүздеген адамның жүрегіне жарық түсіріп, ойын өзгертсе, демек, өнердің жеңісі – осы.