Адамзат баласы әр дәуірде өзіне шамшырақ іздеген. Бірі оны ғылымнан тапты, бірі өнерден, енді бірі өмірдің өзінен іздеді. Ал сол шамшырақтың ең көнесі де, сенімдісі де – кітап. Қарапайым қағаз бен сиядан құралғанымен, оның ішінде тұтас бір әлем, сан қилы тағдыр, мыңдаған ой мен сезім тоғысқан. Сол әлемге жол ашатын алтын кілт – оқу мәдениеті.
Осы құндылықты жаңғырту мақсатында жүзеге асырылып жатқан «Кітап–AMANAT» партиялық жобасы – бүгінгі қоғам үшін ерекше маңызы бар бастама. Соның бір дәлелі – «Біз таңдаған кітаптар» атты кітап көрмесі. «Көкшоқы» бастауыш партия ұйымының ұйымдастыруымен өткен бұл шара – жай ғана көрме емес, ол – рухани сұхбат, ой мен жүректің тоғысқан алаңы.

Көрме кеңістігіне енген әрбір адам өзін бір сәтке басқа әлемге түскендей сезінеді. Сөрелерде тізілген кітаптар үнсіз тұрғанымен, олардың әрқайсысы өз оқырманын күтіп тұрғандай. Бір кітап – өткеннің ізі, бір кітап – болашаққа бастар жол, ал енді бірі – адамның ішкі жан дүниесіне үңілетін айна.

Шараның басты құндылығы – оның мазмұнында ғана емес, әсерінде. Қатысушылар тек кітап көріп қана қоймай, өзара пікір алмасып, рухани байланыс орнатты. Әркім өзінің жүрегіне жақын шығармасын бөлісіп, өзгелерге ой тастады. Осылайша, кітап тек жеке тәжірибе емес, ортақ рухани көпірге айналды.

Көрмеде ұсынылған әдебиеттердің ауқымы кең болды. Қазақ және әлем классиктері, тарихи-танымдық еңбектер, тұлғалық даму кітаптары, балалар мен жасөспірімдерге арналған туындылар. Бүгінгі цифрлы дәуірде экран жарығы кітап бетіндегі әріптерді көлеңкелеп тұрғаны жасырын емес. Бірақ дәл осындай шаралар сол көлеңкені сейілтіп, кітаптың қайтадан алдыңғы қатарға шығуына ықпал етеді. Өйткені кітап – тек ақпарат емес, ол – ойлау, сезіну, түсіну мәдениеті.

Кітап көрмесі барысында көтерілген мәселелер – тек оқу туралы емес, тұтас қоғамның рухани келбеті туралы әңгіме болды. Қалай оқимыз? Не оқимыз? Неге оқимыз? Осы сұрақтар әр қатысушының ойында жаңаша жаңғырып, жаңа жауаптар табуға жетеледі. Ең бастысы – бұл шара адамдардың кітапқа деген көзқарасын өзгертті. Кітап енді жай ғана міндет емес, ол – қажеттілік, серік, тіпті өмірлік бағдаршам екені сезілді.